Rozmyśli o życiu i o książkach

  Znacie taki rodzaj smutku, kiedy chce Wam się płakać na widok nieoświetlonej ulicy, smutnej, bo pustej i do nikogo na stałe nienależącej półeczki w hotelowej łazience, ciemnego kąta pokoju, bezpańskiego ręcznika plażowego? No właśnie tak teraz mam. Mam tak od czasu do czasu i teraz znowu mnie dopadło. Chociaż starałam się przed tym uciec, bardzo daleko, tysiące kilometrów od szarzyzny i nostalgii końca polskiego grudnia. Jestem na egzotycznych, rajskich wyspach i i tak to czuję. Jakoś smutno, czasami nawet do ścisku w gardle. Jestem z K., ale czuję się taka samotna. Nie z jego winy, to moja dusza o coś woła, czegoś chce. Nie wiem czego chce albo staram się to zagłuszać gapieniem się w ekrany i piciem soków owocowych. Tyle ludzi wokół mnie, a czuję się tak, jakbym była sama jedna. Tęsknię za dziecięcą, dla mnie prawdziwą, radością i nieskończoną ciekawością świata. Kryzys wieku średniego? Za 5,5 h godziny znajdę się w 40 roku życia. Przed chwilą się pomyliłam i napisałam: 49. No c...

 Grudzień to czas, w którym bardzo dużo myślę o śmierci. W żadnym innym miesiącu nie zdarza mi się to z taką częstotliwością. Jestem przygnębiona, nostalgiczna i smutna. Pomaga mi tylko pies i książki. Coraz częściej wydaje mi się, że nie potrzebuję w swoim życiu ludzi. Lubię być sama, to znaczy z pieskiem, książką i spacerem.  Jestem rozdrażniona, ciągle wściekła, przygnębiona albo zgorzkniała. Dodatkowo, ciągle robię siku i nie znam przyczyny tego stanu rzeczy. Odwiedzam lekarzy, którzy nie za bardzo potrafią mi pomóc. Z tego powodu dużo czasu spędzam w Internecie na rozmowach z AI i szukaniu rozwiązania. Czuję, że uzależniam się od zadawania pytań sztucznej inteligencji i od aplikacji mojego zdrowotnego ubezpieczyciela - cały czas umawiam nowe wizyty albo teleporady. To wywołuje we mnie złość na samą siebie, nazywam siebie głupią idiotką, nieudałotą ( obelga usłyszane w serialu "Boża Podszewka") i kretynką. Słabe, okropne, wiem. W ogóle przestaje ostatnio wierzyć w siebie,...