Rozmyśli o życiu i o książkach

  Może czuję, że skoro kończę 40 lat i nie mam dzieci to wypadam z gry? Game over. Koniec, nie przeszłaś kolejnego poziomu, przegrałaś. Bez dzieci nie możesz grać dalej, następne levele są dostępne tylko dla dzieciatych.  No to,  co ja mam dalej robić, co mam ze sobą począć? Pewnie powinnam zagrać w inną grę, ale nie wiem gdzie mogę ją znaleźć. Wydaje mi się, że wszyscy grają tylko w te jedną albo że ta druga jest gorsza, jakaś wybrakowana. Ci, którzy w nią grają to przegrywy. Każdy ich tak postrzega, nie każdy zapyta: "a dlaczego, a co nie mogłaś? nie chciałaś? chora jesteś?", bo wiadomo żyjemy w czasach poprawności wszelakiej, ale na pewno każdy coś pomyśli. I mi to już wystarczy, że pomyśli, bo ja nie chcę, żeby ludzie o mnie myśleli, żeby przechodziły przez ich głowę jakiekolwiek myśli na mój temat. Wstydzę się, boję, kurczę się w sobie i garbię. Czasami chciałabym być zupełnie przezroczysta, nie znikać zupełnie, ale  obserwować i nie móc być widzialną. To moje m...

 Jestem prawie 40 letnią babą. Boli mnie kręgosłup, ostatnio doszły do tego jeszcze bliżej niezdiagnozowane problemy neurologiczne z ręką i nogą. Nie mogę jeździć na rowerze, powinnam ograniczyć aktywność fizyczną. Płaczę, pisząc te słowa. Dzisiaj niedziela, dziwny dzień w tygodniu,  w który często nie wiem co ze sobą zrobić. Zazwyczaj poświęcam ją jakiejś aktywności fizycznej, rower, góry, długie górskie wędrówki. Siedzę w domu, K. pojechał na rower, chyba znowu się posprzeczaliśmy. Myślałam, że dzień w samotności dobrze mi zrobi, ale jest już po 14, a ja nie umiem sobie znaleźć miejsca, trochę poczytałam, bylejak poodkurzałam i czuję, że zaraz zwariuję.  Na dworze jest gorąco, nudzi mi się, jednocześnie na niczym nie potrafię się skoncentrować. Mam milion myśli w głowie, milion pomysłów, ale nie mam sił na realizację żadnego z nich. Może odpocznę? Ostatnio czułam się totalnie wyczerpana fizycznie i psychicznie. Odczuwam totalny bezsens istnienia, właściwie nic nie przyn...