Rozmyśli o życiu i o książkach

Deszczowy ten czerwiec. Podoba mi się jego zapach, smak i temperatura. Spacery dodają mi sił witalnych, wdycham to orzeźwiające powietrze jakbym łykała garść suplementów niezbędnych w kapitalistycznym świecie. Ciągle myślę o tym, żeby być na zewnętrz, w lesie, na polnej drodze, w górach i chodzić, bardzo dużo chodzić. Tak trudno mi się skupić na pracy zawodowej. Chcę czuć te żyjącą przyrodę, słyszeć rozśpiewane ptaki i razem z roślinami czekać na deszcz. Uwielbiam przyglądać się zieleni zaraz po intensywnych opadach, mam wrażenie, że ona się bardzo cieszy, jest w euforii i wtedy kiedy jej się uważnie przyglądam, zaraża mnie nią i ja też mogę chociaż na chwilę poczuć rozpierającą mnie radość.  Lubię też obserwować ołowiane letnie chmury, tańczące na ich tle błyskawice. Dźwięk czerwcowego pioruna budzi we mnie wspomnienia dzieciństwa. Bezpiecznego rodzinnego domu, który był wtedy wymarzonym schronieniem w czasie deszczowej nawałnicy. Tak, zdecydowanie ten miesiąc koi moje nerwy i daj...

  Czy tylko ja jestem ostatnimi czasy taka zmęczona? Bardzo nuży mnie rutyna i codzienność. Kiedyś prawie niezmienny plan dnia był dla mnie bezpieczeństwem a niejednokrotnie kołem ratunkowym, z którego korzystałam, kiedy czułam, że sobie nie radzę. Teraz zagłuszam moje potwory ciągłym przemieszczaniem się: na rowerze, pieszo i ćwiczeniami. Ulgę i jakąś chwilową radość przynosi mi poznawanie i odkrywanie nowych miejsc, nie tylko tych realnych, ale również tych zawieszonych między światami. W ten weekend spacerowałam po Warszawie, snułam się po dość obcym dla mnie mieście. Było mi dobrze, czerpałam energię z miejsc, ludzi i swoich myśli. Przestrzeń w mojej głowie uległa powiększeniu dzięki wizycie w Muzeum Sztuki Nowoczesnej. Zobaczyłam dwie wystawy Marii Jaremy „Pęknięty modernizm” i Julii Mehretu „Wariacje Duchologiczne”. Spodobała mi się idea Mehretu :miasta istniejącego jako chaosu nakładających się na siebie warstw- czasu, wydarzeń, ludzi. Duchologiczna koncepcja przenikani...