Game over dla bezdzietnic

 Może czuję, że skoro kończę 40 lat i nie mam dzieci to wypadam z gry? Game over. Koniec, nie przeszłaś kolejnego poziomu, przegrałaś. Bez dzieci nie możesz grać dalej, następne levele są dostępne tylko dla dzieciatych. 

No to,  co ja mam dalej robić, co mam ze sobą począć? Pewnie powinnam zagrać w inną grę, ale nie wiem gdzie mogę ją znaleźć. Wydaje mi się, że wszyscy grają tylko w te jedną albo że ta druga jest gorsza, jakaś wybrakowana. Ci, którzy w nią grają to przegrywy. Każdy ich tak postrzega, nie każdy zapyta: "a dlaczego, a co nie mogłaś? nie chciałaś? chora jesteś?", bo wiadomo żyjemy w czasach poprawności wszelakiej, ale na pewno każdy coś pomyśli. I mi to już wystarczy, że pomyśli, bo ja nie chcę, żeby ludzie o mnie myśleli, żeby przechodziły przez ich głowę jakiekolwiek myśli na mój temat. Wstydzę się, boję, kurczę się w sobie i garbię. Czasami chciałabym być zupełnie przezroczysta, nie znikać zupełnie, ale  obserwować i nie móc być widzialną. To moje marzenie z dzieciństwa, byłam nieśmiałym dzieckiem, lubiłam przyglądać się innym, ale ogromny dyskomfort sprawiały mi sytuacje, kiedy to ja byłam w centrum czyjejś uwagi, nawet jeśli trwało to tylko ułamek sekundy. 

Chyba dlatego tak lubię czytać książki, jestem wtedy niewidzialnym obserwatorem. Przyglądam się życiu innych, poznając ich sekrety, myśli, niecne uczynki. A oni niczego o mie nie wiedzą, nie widzą mnie, w ogóle nie zdają sobie sprawy z mojego istnienia. Sytuacja idealna. Nie trzeba dyskretnie wyglądać przez okno, żeby zobaczyć, o której sąsiedzi wrócili do domu, gdzie byli na wakacjach, w jakich wrócili nastrojach. Można obserwować życie innych z wygodnej kanapy, z toalety, z koca rozłożonego na bezludnej plaży. 

Taka właśnie chyba jestem, brakuje mi odwagi do życia, wolę żyć życiem moich bohaterów literackich, którzy na czas czytania stają mi się bardzo bliscy. Czasami bliżsi niż rodzina i K.

K. często pyta, dlaczego tak dużo czytam, życie mi ucieknie. Kiedyś słyszałam takie teksty od mamy. Oboje czytają, ale nie tak dużo jak ja, za to na pewno bardziej  niż ja żyją. Kiedyś mnie te uwagi oburzały, dzisiaj myślę, że były słuszne, mama z K. mieli rację, ale teraz już chyba za późno, przespałam swój czas. Mało tego, wciąż go przesypiam i nie mam zamiaru się budzić.

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Obsesja liczenia

Obraz
 Obsesja liczenia. Miałam ją chyba od zawsze, to znaczy od kiedy nauczyłam się liczyć. Liczyłam ile lat będzie miał mój tata, kiedy osiągnę pełnoletność, kiedy skończę studia, urodzę ewentualne dzieci. Tata był poddawany tym wszystkim działaniom matematycznym ze względu, jak wówczas mi się wydawało, na jego podeszły wiek. Został ojcem, kiedy miał 40 lat.  W te wakacje liczyłam dni, które zostały do końca urlopu, w ostatnich dniach liczyłam godziny. Chyba jestem jak jeden z bohaterów „O” Mikki Liukkonena, znerwicowana albo moją duszą zawładnęła jakaś fobia. Równolegle z „O” czytam trzecią część „Mojej walki” Karla Ove Knausgarda. Po powrocie, czyli już, jak wskazuje nawigacja, za 5 godzin i 37 minut będę kontynuowała swoją walkę. Postanowiłam bardziej skupiać się na tym co robię w bieżącej chwili, spróbuję walczyć z gonitwą myśli i kompulsywnym zaglądaniem do telefonu ( w różnych celach). Jak Karl Ove i Jolanta Brach- Czaina będę się skupiała na obieraniu cebuli, ruchach dłoni ...
Czytaj więcej

"Oida" Marty Michalak, kryzys psychiczny i "Bila voda" Kateriny Tuckovej

Obraz
 Dopadł mnie ostatnio mocny kryzys. Znowu wróciły napady lękowe, nocne wybudzenia z uczuciem duszności i rozpierania w mostku. Pierwszy raz w życiu nerwowy ból brzucha towarzyszył mi chyba przez cały tydzień. Stresowała mnie mama, jej zupełnie nieprzystający do mojego charakter ( a może mania, na którą cierpi), ludzie, wielość społecznych interakcji. Zauważyłam, że mocno przeżywam nadmiar, jak dla mnie, spotkań, rozmów, sytuacji, wydarzeń. Zachowuje się jak pies mojej mamy, który po intensywnym dniu, żeby zasnąć i się wyciszyć kotłuje się i poszczekuje w swojej filcowej budzie. Wyrzuca z siebie resztki energii, wypluwa stres i emocje, w końcu opada na miękką poduchę i zasypia, twardo i mocno. Ja, żeby się wyciszyć, leżąc już w łóżku scrolluje telefon, przerzucam wszystkie swoje myśli na drugą stronę ekranu, jestem tam w tej wirtualnej rzeczywistości, daje czas, żeby w realnym wymiarze opadł kurz wydarzeń i wszystko wróciło na stare tory. Pomaga. Pomagają mi bardzo rozmowy z moim K....
Czytaj więcej

Swirszczyńska jest mocą

Obraz
Słuchałam dziś podkastu Karoliny Korwin - Piotrowskiej "Pierwsza Młodość". Pod koniec odcinka pojawił się wiersz Bolesława Leśmiana "Dwoje ludzieńków" w wykonaniu Sanah i Sobela. Wzruszyłam się. Poezja zatakowała mnie w czasie popołudniowego cięcia lawendy, mimo chłodu, słońce oświetlało trawę i drzewa złotym ciepłym blaskiem. Zrobiło mi się tak miło i dobrze, przez te chwilę. Wróciłam do domu z ogromną potrzebą czytania poezji. Sięgnęłam po Anne Świrszczyńską "Poezje zebrane", otworzyłam tomiszcze na chybił trafił. Ogniotrwały uśmiech Znalazłam w sobie siłę, żaden człowiek mi jej nie odbierze. Człowieka można zastąpić. Zapłaciłam za tę naukę cenę, której jest warta. Przeszłam przez kąpiel z ognia, jak wybornie wzmacnia ogień. Wyniosłam z niego ogniotrwały uśmiech. Nikogo już nie poproszę, żeby mi położył rękę na głowie. Oprę się o siebie. Jak średniowieczne miasto jestem zamknięta, zwodzony most się podniósł. Możecie to miasto zabić, lecz nikt nie wejdzie...
Czytaj więcej